| تبليغات | X |
|
قصه شهر دل شعر - علمی - ادبی - فرهنگی -
| ||
|
دردیار بیـــوفــائی با جـــدائی ها ســوختم جوانی بی هدر رفت با پریشانی ها سوختم با کـشـتی بی ملاح سـفـرعشـق کردم لیک در میان قهردریا با آتش فشانی ها سـوختم قائق عـشـقم به مـنزل مقـصود کی میرسـد در تلاطــم امــواح و باد بانـی ها سـوخـتم غـرق بحرگشـتم درمنزل گهی عـشق وطن زیـر و زبـرشـدم و درنا توانی ها سـوختم بـس غوطه ها خوردم با امـواج بحرعشق تـا شـــنا آمـوخـتم در بادبانی ها ســـوختم درمسیر تجربه بس سـوخت و ساخت بیان در فراق وطن با همه مهربانی ها سـوختم بیان ۰۱ / ۰۷ / ۲۰۱۱ [ سه شنبه 4 بهمن1390 ] [ 0:38 ] [ بیان ]
بدوستانم رسـانید پیام فصل خـزانی ما بگذشــت عمرما و طی شــد جـوانی ما مست وشاداب بودیم بادوسـتان خـویش یادمی آیدم آن فصل خوش کامرانی ما دگــر گذشــت نو جوانی و ذوق وصال بُود چـنــد روزی گــذشـــت زندگانی ما آنچه باید میکردم ماند ما را آرمان بدل چه رسـد ســودی در حین پریشـانی ما داشـتم آرزوی بسـیار ز برای خلق خدا که میـداند حـال دل و این مهــربانی ما بگذشـت عمر وفصل پیری ما در رسید دفـتردل قـفـل ماندهمه در بی زبانی ما بر دفـتر خاطــراتم صفحه نو بگشـائیـد تا نویســند بعـد ما این گـنـج معـانی ما آینــدگان بنـویســند نیک و بـد روزگـار تا شـود تحـریر این هـمـه بی بیانی ما بیان اکتوبر ۲۰۱۱ [ پنجشنبه 8 دی1390 ] [ 3:46 ] [ بیان ]
حوادث باد خزان بروطن این باد خـزانی باز زکُجـا شـد پدید تنت عُریان شد قامتت یکباره خمید بدســت باد داد شـاخ و پنجـه ات را با خـود ببُـرد بار و برگِ تـو بچـیـد برگهات درپیشـا پیش طـوفان خزان هر کدام را لولان بهر سوئی بکـشید ما که از بن بیشــه خود گـشـتیم جدا در پناه بته خـاری به نا چار خُسـپید داد فـریاد نمودیم از جــدائی خـویش هیچ کسی ناله وفـریادی ما را نشـنید وای بر ما و بـر این بخـت سـیاه ما ارهٍ از خود و بیگانه که ما را ببـرید نالهِ درد و جـدائی را ســـر داد بیان تااگر روزی بگوش شـنوائی برسـید بیان دسامبر ۲۰۱۱ [ جمعه 25 آذر1390 ] [ 3:3 ] [ بیان ]
آرزوی دیدار مادر می روم و می روم تا بیــابم بــاز ترا ای مادرعزیزم ای مادر دمساز ترا میــروم من ســوئی دیاری هسـتی ها تا بیابم باز ای مادر مهـر پـرداز ترا از غمت رو بصحرای جنون کرده ام تا شوم باری دگر همدم و همراز ترا آرزوی دل من دیــدن روی تـو اسـت دیده بر بندم بینمت در کـناری ناز ترا این غم هجران تو کی بسـر می رسد تا شود بار دگـــر شــنوم من آواز ترا می سرایم از غمت هرشب تا به سحر با قصیده با غزل در پرده هر ساز ترا بیان [ سه شنبه 10 آبان1390 ] [ 15:1 ] [ بیان ]
در دام زلف آن رخ ماه یک سو وآن زلف سیاه یک سو آن چشـم آهو یک سو وآن تیر نگاه یک سو در کمان ابرویت ، تیری ز مــژگان بسـتی آن تیـروکمان یکسـو،این دل بریان یک سو آن عشوه ونازیکه، در چشــمی تو پیداست عاشـق شدن یکســو وآن نازِ نـگاه یک سو لبـت به عـناب مانـد رویـت بـه مهِ چــارده آن دلبری ها یکسو، روی مه لـقا یک سو این ناز وادای تو، برده است دل جانی من آن نازو ادا یکسو وآن بردن دلها یک سو "بیان" شده غافل ،در عشق تو اسیر گشته این غـفلت ما یک سو ان حلقهِ بلا یک سو بیان [ دوشنبه 9 آبان1390 ] [ 0:26 ] [ بیان ]
تو بمن عهد بستی و رفتی پیـمان شکســتی پیمان خود شکستی و دل ما را تو شکستی گفته بودی هـرگز نروی سوی رقـیبان من رفـتی و عهـد و پیـمانت با حـریفان بسـتی بامن ازمهر ومحبت خود همیـش میگـفتی کجا شد آن عشق و وفا که خود بـر بسـتی تمام طـاعـات مـن از بــرای تــو چــه شـد شــدم منکـر تو ، کـه تار محـبت ګسـستی من تـرا می پـرسـتـیدم چــون خــدای دلـم بـدیـدمـت آخـر کـه تـو هـم خــود پـرسـتی من مســت عـشــق تـو بـودم شــب و روز دیـدمت عـریان زیـر این نقـاب کـه هسـتی حـال دل کـرد پیـش رخـت رنجـیـده" بیان" خـدا تراهـدایت کـند زین هـمه بت پرسـتی بیان جنوری ۲۰۱۲ [ یکشنبه 8 آبان1390 ] [ 23:58 ] [ بیان ]
رفـتی ز برم مادر مـرا تو رهـا کــردی آن مهــر آتشین خــــود بدلـم جــا کــردی دردی دل خـــود را بتـــــو همی گــفــتــم رازی دل خـــــود را بتــــــو مـی گــفـتم تـو مشـکل گـشـای هـمه آلام من بــودی ما را بدین سان نوازش تو چـرا کـردی
ســر بر سـری زانوی تو می گــذاشــتم در پـهـــلوی تو هـمـیش جـا می داشـــتم از دست وروی تو بوسـه می بـرداشـتم هــرگــز خـود را تنـها نمــی پنـــداشــتم یکبار چه آسان تو رفتی ترک ما کردی
شـب های کودکی تو نوازشـگرم بودی شــب ها زنده دار روی بســـترم بودی آن لالائی مهر بگــــوشم که میسرودی تا خـواب میرفتم بالائی ســـرم بــــودی چه رنج ها نکشیدی و مهـر وفا کردی
مـن دیـن خــویش کی کــــرده ام بــجــا تا یکــدمی کــنم خــدمتی بهـــری شــما در غـفلـت دنیا زخود گـــشــتم بیــخــبر مـن قاصر تو ام بـه نـزد خــلــق خـــدا با رفتن ات مرا به رنج ها مُبتلا کردی
خواهـم بهـشــت برین را جــای مـادرم آن روضه رضوان پیـش پای مــادرم ما را اگـر قـصوریسـت ببخـش مـادرم خدایا !بساز جنت فردوس برای مادرم هر چند که مادرم را ز برم جدا کردی بیان [ پنجشنبه 28 مهر1390 ] [ 2:11 ] [ بیان ]
ما از شــهر دیــار ملک فــرهنـگ آمـده ایم هجــرت گــزیدم بسـر زمین فـرنگ آمده ایم در ملک وطنی خود مهر و صفا ئی داشتیم اینـجا ما را نیســت ، آنچه که می پنداشـتیم آن ویرانه سـرا خانه ما بود چـه خـوب بود این دلکُــشا ما را بی یـار بـودن چـه ســود آنجــا سـخـن گــفـتن سـهــل اســت و روان بی مترجم در سـخن گـفـتن شــوی نا تـوان این حـال و این احـوال ما اسـت در فـرنگ ما دســت در گـریبانیـم با این دو فــرهنگ "بیان"
لطفآ در مورد شعر و جا هائیکه لازم دارد اصلاح شود از نظریات سودمند خویش ما را مستفید سازید . با حرمت فراوان مهاجر. [ پنجشنبه 28 مهر1390 ] [ 0:52 ] [ بیان ]
صبح ما را تیره دارد شام تان نـــــنگ دارم تا بگویم نام تان اهل دانش بی نصیب ازخواسته هســت این دنیا همه بر کام تان خون انگوراست اگر نوشیم ما پرشـــود از خون مردم جام تان نیزه و شمشیر و سیف و ذلفقار مجمع ابزار خــــون آشـام تان اقــــــتلو گویان به میدان آمـدید قاتـــلین ! بیزارم از اسـلام تان بیرنگ کوهدامنی [ چهارشنبه 27 مهر1390 ] [ 18:53 ] [ بیان ]
بنــازم آن کوهـدامن وکـوهدامنی هایش ببالم بآن فـرزند شاعر و نغمه سـرایش بنازم بکوه های سـر برفلک کـشیده او پرغرور و مرد خیز است آن دره هایش مـرا یادی زآن مـرحـوم کـوهـدامنی آمـد به ســینـه می تپــد هـــردم دل بـرایــش آن بلبل شـرین سخـن فرهیخته شاعرما بسـا خـوش سـروده شعـر وغـزل هایش ز آزاده گی و تعـالی وطــن هـمی گــفـت بلند آوازه بود هـر سو شور وغـوغایش آن فـرهـیخته شاعـر ادیـب و اهـل دانش زبان قــلم خُشکــید ز دردِ ســینـه هایش بـرومـندی بــُود انــدر دل کـوهـدامنی ها به آسـمان ها مـیرســد شـعـر ومعـنایش یکـی بــود فـرزند پر دردی از میهن ما که پیــداست درد مـردم درسـروده هایش هـمی نالـید ز درد ملت و مـیهـن خویش که درد هـجرت هـــم رسـید نا گه برایش نداشــت صـبر و قــراری ازعـشق میهن کاین درد بغُـربت هم نکـرد هـیچ رهایش دریغا ! دســت فـلـک و قــضای روزگــار چه زود از او گــرفـت آهـنگ و صدایش یاد ان " بیـرنگ کوهـدامنی" گرامی بادا که میرسـد هردم بگـوشـم شـورو نوایش بیان استدعای مغّـفـرت وتعـالی دارد بدو جـنت مکانش باد و بهـشت برین جایـش بیان ۱۹ / ۱۱ / ۲۰۱۰ دنمارک [ دوشنبه 18 مهر1390 ] [ 23:31 ] [ بیان ]
توئی نور دو چشــمانم میــــدانی نمیدانی توئی خســــرو خوبانم میــــدانی نمیدانی دیریـســت بـه پــرســانم تـــــــو نمی آئی من با دو چـشـم گـریانم میــدانی نمیـدانی مشـنو سـخن اغیـار مترس ز رقـیبــانت من دلباختــه پریشــــانم میـدانی نمیـدانی هرشـب تا سحر گاهان درفکروخیالی تو من از شـوق تو مسـتانم میـدانی نمیدانی هنـوز زبسـتری مـن عطـرتو بمشـام آید مـن بیخـود و حـیرانـم میــدانی نمیــدانی رفــتم به چمـن گـل بسـیار دیـدم سُـــنبل درباغ حسنت بلبل نالانم میدانی نمیدانی کی همسری کند نرگس با چشم سـیاه تـو من صید به دو چشـمانم میدانی نمیـدانی بیان [ دوشنبه 18 مهر1390 ] [ 17:35 ] [ بیان ]
دل رفته زدست زتنـم دل و ز پیـشـــم جـانـان برفت هر دو یکجا زکـفم چه آســـان برفت من نـداده ام دل، دل پسـنـدیـده او را چـو او بـرفـت ،جان ازپی آن بـرفت نفـسم درون سـینه تنـگ تنـگ شــده نـدانـم دل کجـا ز بـرم چـــسـان بـرفت کالـبدی بیـش نیستم من درایـن جهان مانم مُرده ای را ،که راه روان برفت مرا زندگی بیجـان و دل درکارنیـسـت مردنم به ، زبرم آن ماه آسـمان برفت بیان [ دوشنبه 18 مهر1390 ] [ 2:18 ] [ بیان ]
به زنجیرغربت کشیدنم بدوری زتوبریدم بهرمکانی که بودم به جســتجوی تو بودم
بیان [ پنجشنبه 14 مهر1390 ] [ 2:53 ] [ بیان ]
عدالت ترازوی عـدالـت بدسـت کـیست نمیدانم این تـرازو از بــرای چـیـســـت نمیدانم گـرعدالت فرمودی عادل مقرربنمودی پس این تقرر از جانب کـیست نمیدانم [ پنجشنبه 14 مهر1390 ] [ 2:45 ] [ بیان ]
درد هجــــــــرت فلک بیـوفا طالع من بیـشتر از ان است مرا زیستن بدینسان بسی کار گران است اگر یکی بیوفا میـبـود عیبی نمیداشــت بشانه بردن هر دو کاری بی کران است ندارم چاره جز صـبوری کردن زهر دو صبوری کردن هـم خـواری جان است مهاجر را یکی هـم بیـغـم ندیدم مگر غـم دلی مـن صد چندان است ز روزگار خویش گویم یا فراق وطن که درد هر دو بجانم هر زمان است بهجرت رخت بستم ز میهـن خویش تـو گوهی کـه هجرت کـاری آسان است زجنگ و خون ریـزی بـس بسیار دیدم سرا پای وطن هه بر خاک یکسان است خدایا ! خانه و کاشانه ملت افغا ن چرا ؟ یکسـربه زمـین ریخته وویران است ز هر خانه اش نوحه غم برون آید اگر گوشی شنوا نیسـت گوش کران است خدایا چاره ای کن بر مظلـوم ملت ما که بهر سو جویی زخون روان اســت زغم هایم یکی غمی مـیهـن ماسـت بعد وطن غم های دگر فراوان است بـدرد وطـن سوختیم بهجرت هـم سوزانیم ز بد روزگار هر که بهر سو روان است کسـی ره ی پاکستان وایران را گرفتند کسی را خیال راه ملک آلمان است کسی به امریکا و کانادا رسیدند کسی را به اروپا هم جای و مکان است بعضی زبی وطنی و غربت ناله دارد هـست اندکی در اینجا خوش وخندان است این غم مشترک است همه همنوائیم انکه راستین بـوطن و بر ملت افغان است عزیزان درد روز گار و درد غربت مـا بهر ملکی که باشیم همه یک سان است ای هم وطنان وای عزیز صاحب نظران عذر خواهم اگر نقـصی در میان است نه شاعرم و نـه هم در حد قـلم و ادب این چکیده دردیـست که در خـور بیان است ار سهو و خطای است معذورم کنـید میدانم که درد شما بیشتر از ان است هر چند ز کوتایی قـلم پر دازی کــردم چـیزیکه عیان است چه حاجـت به بیان است هریک بـنوبه خویش ز دل دردی گفـتند این نـاله ز درد دل بیـچاره (بیان) است دنمارک محمد شفیع ( بیان ) اکتوبر ۲۰۰۴ [ چهارشنبه 13 مهر1390 ] [ 14:24 ] [ بیان ]
|
درباره وبلاگ  صد جهد نمودم که خطای نکنم معذور ز امـــروز فــــــردائی نکنم گر زخم بز اراده ام از غیر خوردم طمع امید ز کس به دواىی نکنم ×××× یاد باشد مـــرا که خـطایٍ نکـنم گــر شــودم خــطا فردائی نکـنم تکــرار اشتباه گناهٍ عـظیم است انــــگار بکــــنم و تکــرار نکــــــنم ×××× جهان نو امروز مردم جهان هوای دیگر دارد قصد تسخیر فضا وماه واختر دارد تا چنددرکهنه فکری و کوته نگری برخیز ز خواب غفلت چه ثمر دارد | |
| [ طراحی : روز گذر ] [ Weblog Themes By : roozgozar ] | ||